W 1907 roku awansowany do stopnia generała porucznika, został także naczelnikiem Kronsztadu. Dowodził 1 Korpusem Armijnym od marca 1911 do sierpnia 1914 roku i 18 Syberyjską Dywizję Strzelców w okresie styczeń–kwiecień 1917 roku. Michaił Lemke w swoim dziele 250 dniej w carskoj stawkie 1914–1915 podkreśla, że Artamonow był niezwykle religijny. W okresie pokoju dbał o to, by każdy żołnierz był zorientowany w sprawach swoich patronów, dni świątecznych, a także żywotów świętych, gdyż uważał, że jest to dobre dla ducha armii. Dzień rozpoczynał od modlitw, a dopiero później zajmował się sprawami wojskowymi. Z tego powodu znany był jako faryzeusz. Gieorgij Szawielski (naczelny kapelan armii rosyjskiej) określił Artamonowa w swoich wspomnieniach mianem wielkiego iluzjonisty i aktora.
Postawa Artamonowa w czasie bitwy pod Tannenbergiem przyczyniła się do rosyjskiej klęski. Jako dowodzący I Korpusu, zameldował on przez telefon generałowi Aleksandrowi Samsonowowi, że może na nim polegać i powierzone mu wojska stoją jak skała. Już dziesięć minut później Artamonow zarządził ich nieuzasadniony odwrót, o czym nie poinformował Samsonowa. Za taką postawę i za składanie fałszywych meldunków został on zdjęty przez Samsonowa ze stanowiska. Zastąpił go Leonid-Otto Sirelius.