9 września usunięty ze stanowiska i przeniesiony w podporządkowanie sztabu Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego.
W 1918 wstąpił do Czerwonej Gwardii. W marcu 1918 wyznaczony na szefa grupy ekspertów delegacji sowieckiej na rozmowy pokojowe z Państwami Centralnymi w Brześciu. Przeciwnik zawarcia pokoju z Niemcami. Po powrocie z Brześcia, 9 marca włączony w skład Komisji Specjalistów Wojskowych wypracowującej założenia planu organizacji organu dowodzenia nowej armii. Opracowany plan nie został przyjęty przez Radę Komisarzy Ludowych.
25 marca skierowany w stan spoczynku. Wyjechał na Ukrainę, gdzie znalazł się w rejonie działania Armii Ochotniczej (białej). Jesienią 1920 wyznaczony na szefa Zarządu Wojennego Sił Zbrojnych Południa Rosji. Później emigrował do Konstantynopola, potem do Paryża.
Autor prac: Rosja w wojnie światowej 1914–1915 (Paryż 1924); Wielki książę Mikołaj Mikołajewicz (Paryż 1930); Wojska rosyjskie na frontach: francuskim i macedońskim 1916–1918 (Paryż 1933), Na drodze do klęski (Moskwa 1992).
Bibliografia K.A. Zalesskij, Pierwaja Mirowaja Wojna. Prawitieli i wojennaczalniki. Wyd.