Władza czeska thumb|upright=1.6|Mapa rozmieszczenia języków Czechosłowacji w 1930 Gdy wojska czeskie opanowały 12 stycznia 1919 Przełęcz Użocką, Karpatoruska Rada w Preszowie uchwaliła przyłączenie Spiszu i Łemkowszczyzny (komitaty Sepesz, Szarisz, Zemplin i część komitatu Ung) do Czechosłowacji, rezygnując na razie z połączenia z Zakarpaciem.
Jednocześnie w walkach z komunistami węgierskimi Czesi posuwali się na wschód. Centralna Ruska Rada Narodowa w Użhorodzie uznała za najwyższą władzę Karpatoruską Radę Narodową w Preszowie i wypowiedziała się 16 maja 1919 za autonomią w ramach Czechosłowacji, składającej się z trzech części: Czech i Moraw, Słowacji oraz Zakarpacia. W czerwcu 1919 roku armia czeska zajęła całą Ruś Zakarpacką, a traktat z Saint-Germain potwierdził 10 września 1919 jej przynależność do Czechosłowacji z „jak najszerszą autonomią”. W terminologii czeskiej region ten nazywany był Rusią Podkarpacką (Podkarpatská Rus).
Ruś Podkarpacka była dla Czechów bardzo ważna.