Rusini i Ukraińcy mieszkali głównie na wsi, natomiast miasta zakarpackie miały charakter żydowsko-węgiersko-czeski (Żydzi stanowili 15% ludności tego regionu).
Czeskie władze centralne, podobnie jak poprzednio węgierskie, popierały rusinizm polityczny, widząc w nim środek zatrzymania Zakarpacia na wypadek roszczeń ewentualnego państwa ukraińskiego lub rosyjskiego. Ministerstwo oświaty zalecało nauczanie w języku (dialekcie) miejscowym, nie zaś po rosyjsku lub ukraińsku (1922), choć Ukraińcy, za których uważano emigrantów z Galicji, Bukowiny i ZSRR, cieszyli się w Czechosłowacji przywilejami. Istniało tu duże skupisko ukraińskich studentów i emigrantów politycznych w Podiebradach i Pradze.
Większość posłów z Zakarpacia należała do orientacji moskalofilskiej. W szkołach rusińskich uczono po rosyjsku lub po ukraińsku, ale używano raczej lokalnego dialektu (rusiński) i pisowni historycznej, tj. starocerkiewnosłowiańskiej. Na Słowacji również wykładano po słowacku.
Na używanie rosyjskich podręczników oficjalnie zezwolono w 1937, gdyż językiem kultury (teatr, prasa) był rosyjski.
Partie Rusi Podkarpackiej Przed 1919 na Rusi Podkarpackiej nie działały żadne partie polityczne.