W tym samym roku na rynek wyszedł zbiorek poetycki – Księga mojej miłości.
Na początku XX wieku Gjellerup zwrócił się w stronę buddyzmu, co widać w sztuce o uczniu Buddy, Płomienie ofiarne (1903) oraz w powieściach: Pielgrzym Kamanita (1906) i Wędrowcy świata (1910).
Młyn na wzgórzu Fascynacji życiem wsi i duńskim folklorem (zwłaszcza ludności wyspy Falster) najpełniejszy wyraz dał Gjellerup w swojej powieści Młyn na wzgórzu (1896).
Utwór zdradza wszystkie najbardziej charakterystyczne cechy dojrzałej twórczości Noblisty; naturalizm w pojmowaniu losów, psychiki i motywów ludzkich postępowań, pesymizm poznawczy, dekadentyzm i nihilizm. Trzon powieści stanowi kreacja femme fatale; typowa dla prozy przełomu modernistycznego postać kobiety skłonnej do zła, występku i zbrodni, która mocą swojej seksualności pociąga osoby płci przeciwnej do moralnego upadku, sprytnie wykorzystując to do swoich osobistych materialnych korzyści.
Pod warstwą naturalizmu Gjellerup sygnalizuje jednak obecność rzeczywistości metafizycznej czy wręcz mistycznej, która co prawda pociąga do odpowiedzialności, lecz jednocześnie skazuje osoby, których wina wydaje się niejednoznaczna czy wręcz wątpliwa.