Informacja o zajęciu Luksemburga przez armię francuską okazuje się jednak nieprawdziwa i rozpoczyna się okres względnego spokoju, który pododdziały dywizji wykorzystują na dalsze szkolenie, a także pomagają Organizacji Todt podczas rozbudowy umocnień Wału Zachodniego.
Od 23 stycznia 1940, dywizję rozpoczęto luzować i przetransportowywać na poligon Ohrdruf w Turyngii. Teraz można było wreszcie zacząć zgodne z planem gruntowne szkolenie rezerwistów i rekrutów. Od 23 lutego rozpoczęto zwalnianie żołnierzy, którzy brali udział w pierwszej wojnie światowej.
Po intensywnym szkoleniu połączonym z ostrym strzelaniem oraz odmłodzeniu szeregów dywizja była wreszcie w pełni gotowa do użycia bojowego. Od 11 marca 1940 dywizję rozpoczęto odtransportowywać z poligonu na zachód w obszar na wschód od Saary i zajęła kwatery w obszarze Saarburga. Dywizja zajmuje pozycje na odcinku od Perl do Orscholz, mając na prawym skrzydle 209. pułk piechoty, w centrum 220. pułk piechoty a na lewej flance 154 pułk piechoty. Natomiast 158 oddział rozpoznawczy otrzymał w ramach dywizji własny odcinek.
Od 22 czerwca 1941 brała udział w ataku na Związek Radziecki. Uczestniczyła w oblężeniu Leningradu. Do niewoli Armii Czerwonej oddała się w maju 1945 na Półwyspie Helskim.