(…) Układ otwarty jest przeciwieństwem idealistycznej koncepcji sztuki – dążenia do jednego, absolutnego, idealnego rozwiązania, przeciwieństwem tradycyjnego pojęcia stabilności dzieła – zakłada, że istnieje matematycznie określona / nieograniczona ilość zmian, wynikająca z przesunięć mechanicznych, ruchu widza, wprowadzenia ruchu fizycznego, wprowadzenia ruchu światła. Daje odbiorcy możliwość aktywnego włączenia się w akcję. Artysta przeprowadza wybór, decyduje i przewiduje.
W latach 70. współtworzyła nurt sztuki konceptualnej, realizując m.in. swoje prace: „Dezaprobatory”, „Akcja Bezinteresownego Zwielokrotniania Materialnych Dzieł Sztuki”, „Kinestezjon”, czy przeprowadzając akcję „Ziemia” i tworząc „Kolekcje” pojęć: „Ziemi”, „Błękitów”, „Art’ów”. Na Sympozjum Wrocław ’70 zaprezentowała „Kompozycję zmienną” – przestrzenną formę mobilną, która miała stanąć na podwórkach lub placach zabaw dziecięcych jako instalacja do zabawy. Gołkowska brała udział w najważniejszych wydarzeniach artystycznych i manifestacjach sztuki tego okresu: w wystawie „Sztuka Pojęciowa” w Galerii pod Moną Lizą – 1970, Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze – 1971, Plenerze Ziemia Zgorzelecka – 1971, Międzynarodowym Festiwalu w Edynburgu – 1972, „Interwencjach” w Pawłowicach – 1975, „Artycypacjach” w Dłusku – 1976 i 1977 oraz Sympozjum Jankowice – 1978.