Socjologia muzyki w Polsce W Polsce (zarówno wśród socjologów, jak i muzykologów) socjologia muzyki nie jest licznie reprezentowaną dziedziną badań. Pierwszym polskim socjologiem stawiającym tezy odnośnie do społecznej strony muzyki był Kazimierz Kelles-Krauz. Zofia Lissa oraz Stefania Łobaczewska uprawiały tę dziedzinę, nawiązując do sowieckiej wersji marksizmu. Pierwsze polskie szerzej zakrojone ilościowe badania nad muzyką przeprowadził w 1963 roku Paweł Beylin. Inne podejście badawcze reprezentowała Elżbieta Illasiewicz-Skotnicka, która w latach siedemdziesiątych prowadziła badania nad środowiskiem polskich kompozytorów i kulturą muzyczną robotników. Jednak po paru latach porzuciła tę dziedzinę, poświęcając się socjologii ogólnej. Także Tomasz Misiak, nastawiony bardziej teoretycznie niż empirycznie, poświęcił swoją uwagę społeczno-muzycznym zagadnieniom. Efektem ich badań były publikacje na łamach Ruchu Muzycznego, Kultury i Społeczeństwa i kwartalnika „Muzyka”. Pod koniec XX wieku Bogumiła Mika przeprowadziła badania na temat śląskich audytoriów muzycznych, lecz obecnie nie kontynuuje tego typu studiów. Autorskie studium, z zakresu tej dyscypliny, zaprezentował w 2008 roku Adam Czech w (opartej na nagrodzonej przez PTS w 2005 roku pracy magisterskiej) książce Sprzedawcy wiatru.