Mieczysław Zembrzuski (ur. 16 lutego 1927 w Rypinie, zm. 15 września 1990 we Wrocławiu) – polski inżynier, specjalista teorii spalania, profesor Politechniki Wrocławskiej.
Życiorys Szkołę powszechną skończył w Toruniu, tam też rozpoczął naukę na poziomie gimnazjalnym, którą musiał przerwać wobec wybuchu II wojny światowej. Znalazł się wówczas wraz z rodzicami w Warszawie, gdzie za udział w tajnych kompletach był w 1941 więziony. Kolejne lata wojenne spędził w Szczucinie i ponownie w Warszawie. W 1945 wznowił naukę w liceum w Dąbrowie Tarnowskiej, potem uczył się w Legnicy. W 1947, po uprzednim odbyciu kursu wstępnego, został studentem Politechniki Wrocławskiej. Już jako student w 1951 uzyskał zatrudnienie na uczelni w charakterze młodszego asystenta w Katedrze Samochodów i Ciągników; w 1953 został asystentem w Katedrze Pomiarów Maszyn. Od 1961, z dyplomem doktora nauk technicznych, był adiunktem w Katedrze Elementów Maszyn na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. W 1963 przeszedł na analogiczne stanowisko w Katedrze Kotłów Parowych (później przemianowanej na Katedrę Urządzeń Kotłowych) na ówczesnym Wydziale Mechaniczno-Energetycznym.