Jan Paweł Falkowski (ur. 26 czerwca 1912 w Pohulance na Łotwie, zm. 27 lipca 2001 w Peterborough, w Kanadzie) – major dyplomowany pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, podpułkownik (ang. Wing Commander) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski w II wojnie światowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys W 1914 wraz z rodzicami wyjechał na Syberię, gdzie w czasie rewolucji zginęli oboje jego rodzice. Przy pomocy repatriantów po ponad rocznej podróży dotarł we wrześniu 1922 do Warszawy. W Polsce zaopiekowała się nim rodzina. Ukończył prywatne gimnazjum, a później przez trzy lata studiował na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W 1934 przerwał studia i został przyjęty do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (IX promocja). Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 15 października 1936 i 18. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki (od 1937 korpus oficerów lotnictwa, grupa liniowa). Został wcielony do 4 pułku lotniczego w Toruniu i przydzielony do III/4 dyonu myśliwskiego. W 1938 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie na stanowisko instruktora specjalnego Kierownictwa Wyszkolenia.