thumb|Grób Orko Sołowiejczyka na cmentarzu żydowskim w Warszawie Aron Orko Sołowiejczyk (ur. 20 października 1865 w Mariampolu, zm. 31 października 1942 w Warszawie) – polski chirurg.
Życiorys
Urodził się w Mariampolu jako syn Chaima i Basi Sołowiejczyków. Studiował na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, gdzie 26 stycznia 1893 roku otrzymał stopień lekarza cum eximia laude. Dzięki temu od 15 lutego 1893 przez dwa lata był asystentem nadetatowym w Klinice Chirurgii Szpitalnej u prof. Aleksandra Siemionowicza Taubera. Od 1898 roku był asystentem w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie. 27 listopada 1898 roku otrzymał tytuł doktora na Uniwersytecie Warszawskim na podstawie pracy „Topografia poczek i nadpoczecznikow, poczecznych sosudow okołopoczecznej kletczatki” (Warszaw. Uniw. Izwiestija 1899, 9, 22). W Szpitalu na Czystem pracował do 1934 roku z przerwą na lata I wojny światowej, gdy od 1914 do 1917 roku służył jako chirurg szpitali polowych. Jego uczniami byli Abramowicz, Lichtenstein, Miszurski, Szenkier, Greber. W 1907 roku otworzył przy ul. Muranowskiej 3 prywatną klinikę na 25 łóżek pod nazwą „Lecznica dla chorych chirurgicznych i ginekologicznych dra A. Sołowiejczyka”; potem przeniesioną na Chmielną 34;