Brąz koryncki (także mosiądz koryncki lub corinthiacum) – ceniony w starożytności stop, prawdopodobnie miedzi ze złotem lub srebrem (bądź też oboma). Uważa się również, że mógł być wysokiej jakości brązem, lub też rodzajem brązu produkowanego w Koryncie. Wzmianki o nim można znaleźć w niektórych antycznych tekstach, do naszych czasów nie zachowały się żadne przedmioty wykonane z brązu korynckiego.
Europa Ze wszystkich znanych w starożytności typów brązu i mosiądzu (znanego w łacinie jako aes, w grece jako χαλκός), brąz koryncki był ceniony najwyżej, wyżej nawet niż złoto. Statuy, naczynia i inne obiekty wykonane z tego stopu były bezcenne. Rzymskie wazy i ornamenty z brązu korynckiego miały mieć większą wartość, niż gdyby były wykonane ze srebra czy złota. Wedle przekazów ze starożytności, m.in. Pliniusza Starszego, brąz koryncki dzielił się na trzy rodzaje, w zależności od metalu, dodawanego do miedzi – złota (leutem), srebra (candidum) lub złota i srebra wymieszanego w równej proporcji z miedzią [tłumaczenie angielskie]. Według Plutarcha i Cycerona, koryncki brąz w przeciwieństwie do większości innych stopów miedzi był odporny na ścieranieCorinthian Bronze and the Gold of the Alchemists, David M Jacobson, Gold Bulletin 2000, 33(2), note 6. (PDF)..