Po rozszerzeniu obowiązków został w 1770 królewskim komisarzem generalnym. Stanowisko to faktycznie było równorzędne rezydentom królewskim w Gdańsku, nieobecnym w mieście od 1753. Przeciwnik konfederacji barskiej, zwalczał w Gdańsku przybywających tu ich zwolenników, np. bezceremonialnie przechwytując i czytając korespondencję wspierającego ich francuskiego rezydenta w Gdańsku, następnie pieczętując listy fałszywą pieczęcią przesyłał je do właściwych adresatów.
Początkowo niechętny gdańszczanom, uważając ich za bardziej zainteresowanych autonomią miasta niż związkami z Rzeczpospolitą, po dłuższym pobycie w mieście zmienił zdanie, ściśle współpracując z Radą Miejską. W okresie I rozbioru Polski występował przeciwko szykanom gospodarczym i politycznym ze strony państwa pruskiego wobec Gdańska, domagał się od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego pomocy dla zagrożonego miasta. Był uważany za zaufanego człowieka Poniatowskiego, de facto królewskiego ministra zagranicznej propagandy prasowej. W zagranicznej prasie publikował materiały dotyczące sytuacji Gdańska m.in. był odpowiedzialny za kontakty pomiędzy dworem królewskim a zagranicznymi dziennikami (takimi jak Courier du Bas-Rhin i Nouvelles Extraordinaires de Divers Endroits). Starał się dla sprawy gdańskiej nawiązać kontakty z Anglią i Rosją.