Zbigniew Szacherski (ur. 25 stycznia 1901 w Pułtusku, zm. 28 września 1985 w Warszawie) – pułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 25 stycznia 1901 w Pułtusku, w rodzinie Piotra (1849–1929), dr. med., i Haliny z Grabowskich (1871–1955). Kształcił się w Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, rozpoczął również studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Był harcerzem drużyny im. Hetmana Żółkiewskiego. W listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Ochotnik Szwadronu Ziemi Mazowieckiej oraz uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, otrzymując stopień podchorążego. Był oficerem służby stałej 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich z garnizonem w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia podporucznika rezerwy w korpusie oficerów kawalerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W październiku 1931 został przeniesiony do 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich w Poznaniu. 22 lutego 1934 został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 11. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Z dniem 1 stycznia 1939, po ośmiu latach dowodzenia 2 szwadronem, został wyznaczony na stanowisko adiutanta pułku.