17 września 1939, po rozpoczęciu inwazji sowieckiej na Polskę, przekroczył wraz z rządem rzekę Czeremosz udając się na wygnanie do RumuniiF.S. Składkowski, Nie ostatnie słowo..., s. 176..
Z Rumunii przedostał się już w 1939 do Francji i później do Anglii, gdzie przez cały czas wojny służył w PSZ. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Był jednym z założycieli Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, od 1948 członkiem jego Rady Głównej, w latach 1950–1953 sekretarzem generalnym, w latach 1953–1959 prezesem Zarządu Głównego światowego SPK, w latach 1960–1971 prezesem zarządu SPK w Wielkiej Brytanii i wiceprezesem Zarządu Głównego Federacji Światowej SPK, w latach 1971–1984 prezesem Zarządu Głównego Federacji Światowej SPK, w latach 1984–1993 przewodniczącym Rady Głównej Federacji Światowej SPK. W 1950 był prezesem Polskiego Towarzystwa Mieszkaniowego oraz kierownikiem Polskiego Osiedla w Penrhos. W 1962 przewodniczył obradom Ogólnego Zjazdu Polaków w Wielkiej Brytanii. Był członkiem Rady Jedności Narodowej (1962–1972), w latach 1963–1964 Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego odpowiedzialnym za sprawy emigracji, w latach 1972–1976 współprzewodniczącym Komitetu Pomnika Katyńskiego. W latach 1978–1979 kierował jako p.o. przewodniczącego Główną Komisją Skarbu Narodowego, od 21 lutego 1986 członek GKSN.