W 1992 przerzucił się na konkurencje sprinterskie. W tym samym roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Barcelonie, gdzie był członkiem sztafety 4 × 100 m, która ostatecznie nie zdołała ukończyć półfinału. W 1993 otrzymał zarówno brązowy medal uniwersjady w biegu na 100 m, jak i brązowy medal mistrzostw świata w konkurencji biegu sztafet 4 × 100 m. Rok później został złotym medalistą w konkurencji sztafety 4 × 100 m, na igrzyskach frankofońskich oraz na igrzyskach Wspólnoty Narodów. Kolejny tytuł mistrzowski w sztafecie 4 × 100 m wywalczył w ramach mistrzostw świata w Göteborgu, a na igrzyskach panamerykańskich rozgrywanych w argentyńskim Mar del Plata zdobył indywidualnie złoty medal w biegu na 100 m.
W swym trzecim występie olimpijskim, który miał miejsce w Atlancie, Kanadyjczyk wystartował w dwóch konkurencjach. W biegu na 100 m odpadł w ćwierćfinale, zajmując 5. pozycję w swej kolejce (z czasem 10,28), w konkurencji sztafety 4 × 100 m zaś zdobył złoty medal – w finale kanadyjska ekipa w składzie: Donovan Bailey, Robert Esmie, Glenroy Gilbert i Bruny Surin ukończyła konkurs czasem 37,89.