należącego do zakonu aż do XX wieku
Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (, ), potocznie: zakon krzyżacki, zakon niemiecki (niem. ) – jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, katolickich zakonów rycerskich, które powstały na fali krucjat w XI i XII wieku. Sprowadzony w 1226 na ziemię chełmińską oraz ziemię michałowską przez Konrada I, by zapewnić obronę posiadłości piastowskich przed Prusami, dokonał ich podboju i chrystianizacji, opanował militarnie obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem własne państwoPraca zbiorowa Słownik historii Polski i świata. Katowice, 2001, s. 320.. Zakon anektował także niektóre tereny Polski i Litwy.
Struktura zakonu w dobie jego rozkwitu w Prusach
Społeczność zakonna składała się z braci-rycerzy, braci-kapłanów, braci-służebnych, zwanych też sariantami. Rycerze sprawowali władzę i tworzyli kastę wyższą, kapłani spełniali swe posługi w poszczególnych konwentach zakonu, zaś służebnikami byli z reguły podoficerowie składający albo śluby wieczyste, albo okresowe na czas służby. Obok tych trzech grup braci istnieli również półbracia, czyli wszyscy słudzy i dobrodzieje zakonuKuczyński, s. 57..