Tadeusz Zbigniew Kozaczewski (ur. 1 stycznia 1916 w Złoczewie, zm. 22 lipca 1992 we Wrocławiu) – polski historyk sztuki i urbanistyki, od końca II wojny światowej związany z Wrocławiem i Dolnym Śląskiem, profesor Politechniki Wrocławskiej, kierownik (od 1964) Katedry Historii Architektury Powszechnej.
Życiorys W 1937 złożył egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu. W czasie okupacji w partyzantce AK, ranny w Puszczy Kampinoskiej. W 1945 przyjechał z Warszawy do Wrocławia, pełnił tu wówczas funkcję pełnomocnika Ministra Oświaty do spraw odbudowy obiektów uczelnianych oraz wrocławskich klinik Akademii Medycznej. Od 1945 do 1950 studiował na Politechnice Wrocławskiej, od trzeciego roku studiów był asystentem w Katedrze Historii Architektury Powszechnej u prof. Tadeusza Broniewskiego na Wydziale Architektury. Od 1953 do 1955 pełnił funkcję głównego projektanta w "Miastoprojekcie-Wrocław", w 1960 uzyskał stopień doktora, a w czerwcu 1963 docenta habilitowanego. Od 1964 do 1966 był prodziekanem Wydziału Architektury, w październiku 1973 otrzymał tytuł profesora.