Sposób wyznaczania Granicę plastyczności wyznacza się w trakcie statycznej próby rozciągania, najczęściej dla jednowymiarowego stanu naprężenia. W standardowych warunkach stosuje się metody opisane w normach technicznych, m.in.: PN-EN ISO 6892-1 – Metale – Próba rozciągania – Część 1: Metoda badania w temperaturze pokojowej, ASTM E8/E8M – Standard Test Methods for Tension Testing of Metallic MaterialsASTM E8/E8M-22, Standard Test Methods for Tension Testing of Metallic Materials, ASTM International, 2022..
Dla bardziej złożonych przypadków, gdy działają naprężenia wieloosiowe, stosuje się kryterium uplastycznienia, takie jak: kryterium HMH (Hubera–Misesa–Hencky’ego), kryterium Treski.
Znaczenie praktyczne Granica plastyczności jest podstawowym parametrem projektowym w inżynierii materiałowej i mechanice konstrukcji. Określa maksymalne dopuszczalne naprężenie, jakie może wystąpić w materiale bez ryzyka trwałej deformacji. W konstrukcjach nośnych zazwyczaj dobiera się naprężenia robocze jako ułamek granicy plastyczności, stosując odpowiednie współczynniki bezpieczeństwa.
Zobacz też krzywa naprężenia granica sprężystości wytrzymałość materiałów próba rozciągania uplastycznienie (materiał) moduł Younga odkształcenie
Przypisy
Kategoria:Wytrzymałość materiałów