Rusa I (orm. Ռուսա I) – król Urartu, panujący w latach 735–714 p.n.e., syn Sarduriego II. Podczas swojego panowania bez powodzenia usiłował przywrócić utraconą za rządów ojca potęgę państwa. Zmarł po przegranej wojnie z Asyrią.
Lata 735–722 p.n.e. 240px|thumb|Urartu w latach 715–713 p.n.e. 240px|thumb|„Tabliczka z Luwru” (Nr A05372), część roczników Sargona II. Znaleziona została pod koniec XIX wieku podczas wykopalisk archeologicznych w bibliotece Aszurbanipala. Tekst napisano w dialekcie babilońskim. Po raz pierwszy został opublikowany w 1912 roku przez François Thureau-Dangin. W przedstawionym fragmencie Sargon II relacjonuje Aszurowi wyprawę przeciwko UrartuИ.М. Дьяконов, Ассиро-Вавилонские источники по истории Урарту, „Вестник древней истории” 2–4 (1951). Po śmierci Sarduriego II wskutek przegranej bitwy, stoczonej z Tiglat-Pileserem III nad Eufratem, Urartu utraciło znaczne terytoria. W państwie wybuchły powstania przeciwko władzy centralnej, kilka prowincji dążyło do uzyskania niezależności od Tuszpy bądź do przyłączenia się do Asyrii, bowiem klęska armii urartyjskiej („broni boga Chaldiego”) zachwiała wiarę w jej potęgę.