Z pozostałą częścią swojej armii przeprawił się przez porośnięte lasem góry i niespodziewanie dla Urartyjczyków znalazł się w pobliżu sakralnej stolicy Urartu – Musasiru. Miasto i świątynia zostały zniszczone. W rocznikach Sargona II została opisana klęska Rusy I: „...usłyszawszy, Rusa osunął się na ziemię, rozdarł swoje szaty, opuścił swoje ręce, zerwał z głowy swoją opaskę, rozpuścił swoje włosy, przycisnął obie ręce do serca, runął na brzuch; jego serce zatrzymało się, jego wątroba płonęła, w jego ustach były żałobne jęki. W całym Urartu do jego granic rozniosłem jego łkanie, płacz na wieki wieków uczyniłem w Nairi. ...Rusa, władca Urartu, usłyszał, że Musasir został zburzony, jego bóg Chaldi zabrany, własną ręką, żelaznym kindżałem ze swojego pasa pozbawił siebie życia”.
Ze zburzeniem Musasiru kult Chaldiego w Urartu zaczął słabnąć. Zgodnie ze źródłami asyryjskimi Rusa I zmarł śmiercią naturalną niedługo po porażce w wojnie z Sargonem II. Jednak późniejsza literatura podaje, że popełnił samobójstwoM. Zakrzewska-Dubasowa, Historia Armenii, Wrocław 1977, s. 17..
Przypisy
Bibliografia Zakrzewska-Dubasowa M., Historia Armenii, Wrocław 1977. Меликишвили Г.А., Урартские клинообразные надписи, Москва 1960. Пиотровский Б.Б., Ванское царство (Урарту), Москва 1959.
Kategoria:Królowie Urartu