Góry Kisuckie sąsiadują tutaj nie tylko z Magurą Orawską, ale także z regionami Podbeskydská vrchovina i Oravské Beskydy.
Geomorfologia Na południowym zachodzie Góry Kisuckie opadają w Kotlinę Żylińską, na wschodzie wysokości bezwzględne pasma rosną i pasmo przechodzi w Magurę Orawską.
Pod względem morfologicznym i geologicznym pasmo składa się z dwóch części: północnej, niższej, zbudowanej z fliszu magurskiego i południowej, wyższej, zbudowanej ze skał Pienińskiego Pasa Skałkowego. Pasmo nie stanowi wyraźnego grzbietu, lecz zespół kopców z płaskimi wierzchowinami podzielonych głębokimi dolinami erozyjno-denudacyjnymi. Dzieli się na części: Kysucké bradlá, Vojenné, Bystrická brázda i Krásňanská kotlina. Najwyższe szczyty leżą w części południowej: Pupov – 1096 m, Ľadonhora – 999 m, Mravečník – 992 m, Okrúhlica, Magura – 921 m, Steny – 912 m, Veľký Vreteň 821 m, Straník 769 m.
Przyroda Klimat Gór Kisuckich jest chłodny. Przeciętne temperatury stycznia wynoszą –3 do –7 °C, lipca – 12–16 °C, liczba dni z pokrywą śnieżną – 120–160 rocznie.
Góry Kisuckie są porośnięte lasami iglastymi z udziałem buka. Lasy porastają głównie zbocza, w dolinach i w partiach szczytowych zostały wycięte. Północną połowę pasma zajmuje park krajobrazowy Chránená krajinná oblasť Kysuce (655 km², założony w 1984) z rezerwatami przyrody Klokočovské skálie i Kysucká brána.
Przypisy
Kategoria:Góry Kisuckie Kisuckie, Góry