Jagielnica (ukr. Ягільниця) – wieś w południowo-zachodniej Ukrainie, w rejonie czortkowskim obwodu tarnopolskiego, w hromadzie Nagórzanka, nad rzeką Czerkaska (prawy dopływ Seretu), do 1945 r. zlokalizowana w PolsceUstawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej ()., w województwie tarnopolskim, w powiecie czortkowskim, siedziba gmin Jagielnica I i Jagielnica II. Dawna rodowa siedziba polskiego rodu Lanckorońskich. Prawa miejskie nadano jej w 1518 r. Od 1950 r. do Jagielnicy przyłączona jest dawna wieś Salówka.

Historia Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1448 r. W 1454 r. w drodze do Kamieńca Podolskiego zatrzymał się tutaj na kilka dni król Kazimierz Jagiellończyk. W 1473 r. Zygmunt z Jagielnicy, sędzia kamieniecki, erygował parafię rzymskokatolicką w miejscowości. W 1518 r. stolnik kamieniecki Mikołaj Iskrzycki – który przed 29 lipca 1512 ożenił się z Katarzyną Jagielnicką, córką chorążego kamienieckiego Jana z Jagielnicy oraz wdową po Andrzeju Mianowskim, łowczym lubelskim – uzyskał konsens na lokację miasteczka we wsi na prawie magdeburskim wraz z przywilejem na tygodniowe targi w piątki. W 1538 r.