Peter Welding napisał o tej płycie: wprowadzenie do dzieła kilku z najbardziej ekscytujących nowojorskich awangardowych jazzmenów.
W grudniu 1964 odbyły się kolejne koncerty w „Judson Hall”, wiosną 1965 w „Contemporary Dance Center” w Greenwich Village, i spowodowały one napływ nowej publiczności.
Ten zbiorowy sukces przyczynił się także do upadku organizacji. Niektórzy aktywiści organizacji zaczęli przyjmować prace bez konsultacji i otrzymania zgody od reszty kolektywu. Szczególnie destrukcyjny charakter miały negocjacje Sheppa z firmą Impulse!. Pojawiły się również konflikty o charakterze społecznym. Niektórzy afroamerykańscy muzycy zaczęli oskarżać białych muzyków, że ci czują się poirytowani tym, że grają pod ich kierunkiem. Sun Ra zażądał, aby usunięto z gildii wszystkie kobietyIain Anderson. Op.cit. s. 140..
Wiosną 1965 Dixon opuścił organizację zniechęcony nowymi problemami.
Ostatecznie „Jazz Composers Guild” przestała istnieć w kwietniu lub maju 1965.
Prawnik organizacji Bernard Stollman zaczął promować „nowy jazz”, „the new thing” i ostatecznie założył firmę nagraniową ESP Records, która wsławiła się nagrywając freejazowych improwizatorów takich jak m.in.