thumb|240px|Grób Cezara Onufrowicza na cmentarzu Rakowickim w Krakowie Cezar Onufrowicz (ur. 1864 w Mińsku, zm. 11 kwietnia 1929 w Krakowienekrolog) – polski lekarz psychiatra, działacz niepodległościowy i społeczny.
Życiorys Urodził się w Mińsku jako syn Eliasza Onufrowicza i Karoliny z domu Herting; miał siostrę Marię Zofię (1862–1922), po mężu Płoską, i braci Bolesława (1860–1913) i Adama (1856–1914). Rozpoczął studia na Uniwersytecie Kijowskim, ale już od 1888 studiował medycynę na Uniwersytecie w Zurychu; do Szwajcarii emigrował z powodów politycznych. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1894 roku po przedstawieniu rozprawy przygotowanej pod kierunkiem Ottona Rotha. W Zurychu był prezesem towarzystwa „Sokół”Przewodnik Gimnastyczny „Sokół”. 1894, nr 6 s. 62.
Po ukończeniu studiów wrócił do Rosji, gdzie nostryfikował dyplom i przez pewien czas praktykował w zawodzie. Około 1897 współpracował z Marcelim Nenckim i Szymonem Dzierzgowskim w Petersburgu. Praktykował też w Odessie. Od 1908 roku w Krakowie, gdzie związał się z kliniką neurologiczną Jana Piltza. W 1918 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Koroną na wstążce Medalu za Dzielność – za ofiarną służbę medyczną podczas wojny.