Następnie kontynuował studia i w 1462 roku został licencjatem dekretów, w następnych latach prowadził wykłady z prawa kanonicznego. Jako wicekonserwator (obrońca) praw i przywilejów uniwersytetu reprezentował jego interesy w procesach i sporach majątkowych na przełomie 1470 i 1471 roku. Przed 1477 rokiem został wypromowany na doktora dekretów.
Przed dwadzieścia lat (1457–1477) uczestniczył w posiedzeniach kapituły katedralnej krakowskiej, dwukrotnie brał udział w sejmach w Nowym Mieście Korczynie (1461) i Piotrkowie (1463) w związku ze sporem o obsadę biskupstwa krakowskiego. W latach 1463–1464 pełnił funkcję prokuratora (zarządcy) majątku krakowskiej kapituły, a w 1471 roku wraz z Janem Wojszykiem zarządzał kluczem bodzentyńskim dóbr biskupich. W lutym 1472 roku biskup Jan Rzeszowski mianował go oficjałem generalnym krakowskim, urząd ten sprawował do października następnego roku.
Na przełomie 1474 i 1745 roku pracował w kancelarii koronnej jako sekretarz królewski. W 1476 roku pełnił funkcję starosty zamku w Lipowcu. Posiadał także m.in. kantorię w Wiślicy (od 1464), prepozyturę w Skalbmierzu (od 1468), kanonię w kolegiacie św. Jerzego na Wawelu (od 1465), kanonię w Płocku (od 1478) i prepozyturę w Poznaniu (1479).