Niejednokrotnie występowała w obronie degradowanego języka jidysz i prawa Żydów do zachowania odrębności kulturowej.
Do jej najważniejszych prac należy synteza Święta żydowskie w przeszłości i teraźniejszości: planowana na pięć tomów praca, której trzy tomy ukazały się w latach 1909–1918, wydane przez Akademię Umiejętności w Krakowie. Duże uznanie przyniosła jej praca Dziecko żydowskie, wydana w 1904 roku (pośmiertnie, w 1927 roku, ukazała się wersja znacznie rozszerzona), która wszechstronnie opisuje obrzędowość rodzinną i zwyczaje ludowe polskich Żydów.
Poza pracą badawczą zajmowała się także przekładem z języka jidysz na polski. Była pierwszą tłumaczką opowiadań Icchoka Lejba Pereca, przełożyła także Pieśni ludowe żydowskie ze zbioru Saula Ginzburga i Petra Marka. Była także jedyną polską badaczką, która przetłumaczyła z jidysz obszerne fragmenty modlitw kobiecych tchines, zwracając uwagę na ich kontekst obyczajowy oraz magiczno-leczniczy.
Do 1923 roku pracowała jako nauczycielka, ucząc historii Żydów polskich w żydowskich gimnazjach żeńskich z polskim jako językiem nauczania. Pomimo problemów zdrowotnych nie zaprzestała pracy naukowej.