W 1908 został wybrany delegatem z Durrësu na kongres narodowy do Monastiru i tam miał okazję poznać najbardziej aktywnych działaczy albańskich - Luigji Gurakuqiego i Ndre Mjedę. 18 czerwca 1910 został ponownie aresztowany przez władze osmańskie i uwolniony w marcu 1911.
W listopadzie 1912 ukrywał w swoim domu Ismaila Qemala, kiedy ten przyjechał do kraju, aby doprowadzić do ogłoszenia Deklaracji Niepodległości. 12 listopada był jednym z autorów listu wysłanego z Durrësu do władcy Austro-Węgier Franciszka Józefa I z prośbą o wsparcie dla niepodległościowych działań Albańczyków. W czasie, kiedy ogłaszano Deklarację (28 listopada 1912) przebywał we Wlorze jako przedstawiciel arcybiskupa Primo Bianchiego. W pierwszym rządzie albańskim, powstałym we Wlorze objął stanowisko wicepremiera - funkcję tę pełnił do 30 marca 1913.
Ukarany przez władze kościelne za działalność polityczną ostatnie lata swojego życia Kaçorri spędził poza ojczystym krajem. Zmarł na chorobę nowotworową płuc w Wiedniu, dokąd udał się na leczenie. 1 czerwca 1917 został pochowany na wiedeńskim Cmentarzu Centralnym. 9 lutego 2011 jego doczesne szczątki przeniesiono z Wiednia do Durrësu, gdzie zostały pochowane w kościele św.