Klirens kreatyniny – najłatwiej uzyskiwany parametr szacujący filtrację kłębuszkową. Wykorzystuje się właściwości endogennego związku kreatyniny, będącego produktem metabolizmu mięśni, który swobodnie przesącza się w kłębuszkach nerkowych, nie ulega resorpcji i praktycznie nie wydziela się w nefronie. Cała przesączona ilość trafia do moczu.
Bezpośrednio wynik uzyskuje się przez pomiar wydalonej w ciągu pewnego okresu kreatyniny (zwykle doba) i pomiar stężenia kreatyniny w surowicy według wzoru.
gdzie: C – klirens kreatyniny (zwykle w ml/min, lepiej ml/(min×m²), czyli po korekcji na powierzchnię skóry pacjenta) Q – ilość wydalonej kreatyniny w jednostce czasu policzone ze wzoru (U – stężenie kreatyniny w moczu, V – objętość moczu) P – stężenie kreatyniny w surowicy (zwykle w mg/dl).
Jest to pomiar wiarygodny, ale uciążliwy.