Po przyjęciu do uzbrojenia w 1930 roku pistoletu TT oraz amunicji 7,62 × 25 mm prace wznowiono. Początkowo rezultaty nie były zbyt zachęcające. Wojsko początkowo stawiało wymagania broni z zamkiem ryglowanym lub półswobodnym. Nowe konstrukcje były skomplikowane i zawodne, w konsekwencji kolejno odrzucane w trakcie prób. Konstrukcją przełomową okazał się pistolet maszynowy Diegtariowa, z zamkiem swobodnym, przedstawiony do prób w 1932 roku. Został on przyjęty do uzbrojenia 9 lipca 1935 roku pod oznaczeniem PPD wzór 1934 (PPD obrazca 1934 goda, ros. ППД, w skrócie znany jako PPD-34), od: Pistolet-Pulemiot Diegtiariowa (w swobodnym tłumaczeniu: pistolet maszynowy Diegtiariowa). Produkcja początkowo była małoseryjna (do 1936 roku wyprodukowano tylko 67 egzemplarzy próbnych, a w 1936 roku 911 sztuk), na większą skalę rozpoczęła się w 1937 roku. Od 1938 roku zaczęto produkować nieznacznie dopracowaną wersję wzór 1934/38 (PPD-34/38), w której między innymi wzmocniono sprężyny zatrzasku magazynka, ramienia celownika i zatrzasku suwaka celownika i dodano prowadnicę w gnieździe magazynka. Ujemną cechą użytkową broni była wysoka szybkostrzelność (1100 strz./min), powodująca szybkie wystrzeliwanie 25-nabojowego dwurzędowego magazynka łukowego. Do 1939 roku powstało ich dalsze ok.