Niemiecka Socjalistyczna Partia Pracy w Polsce (niem. Deutsche Sozialistische Arbeitspartei in Polen) – główne polityczne ugrupowanie antyhitlerowskiej mniejszości niemieckiej w Polsce. Założona w 1925; partia ta współpracowała z Polską Partią Socjalistyczną, po 1933 jej wpływy zmniejszyły się; istniała do 1939.
Historia niemieckich socjalistów w Polsce przed 1918 Pierwsze polskie socjalistyczne partie cieszyły się poparciem niemieckich robotników mieszkających na terenach dawnej Polski. Już w partii Proletariat, założonej przez Ludwika Waryńskiego w 1882 r., Niemcy łódzcy odgrywali znaczącą rolę w miejscowych strukturach partyjnych. Wielu niemieckich socjalistów z terenów rosyjskiego zaboru wstąpiło później do Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy, głównie ze względu na nacisk Polskiej Partii Socjalistycznej na program narodowy kosztem internacjonalizmu. Siła Niemców w SDKPiL była tak duża, że rywale z Polskiej Partii Socjalistycznej liderów tej partii traktowali jako „niemieckich robotników z Łodzi i niezasymilowanych żydowskich inteligentów”. Dominacja SDKPiL w środowiskach Niemców Kongresówki wyraźnie osłabła po 1905 r. na rzecz PPS.