do partii należało 5429 osób na Górnym Śląsku, pięć lat później już tylko 560. W ciągu następnych czterech lat partia przeżyła poważny kryzys finansów oraz odpływ członków do prohitlerowskich partii mniejszości niemieckiej w Polsce. Do 1936 r. aktywne były tylko okręgi górnośląski i chorzowski, rok później okręg chorzowski był jedynym funkcjonującym okręgiem DSAP. Większość dawnych członków DSAP, która została z partią do końca, zdecydowała się przejść do PPSu.
Po wybuchu wojny Niemieccy socjaliści w Polsce po wybuchu drugiej wojny światowej przeszli do podziemia. Najbardziej znaną osobistością ze „starej” DSAP pracującą w podziemiu jest Emil Zerbe. Szacuje się, że ok. 400 aktywnych politycznie Niemców pomagało Polakom w ramach obrony Warszawy w czasie kampanii wrześniowej, z czego 370 osób należało do DSAP, a 30 do SPD. Zerbe z pomocą PPS-Wolność Równość Niepodległość założył DSAP-WRN, w której znalazło się ok. 2 tysiące osób. Historia DSAP kończy się na odmowie legalizacji DSAP w Polsce lubelskiej.