Henryk (Chaim) Higier (ur. 1 stycznia 1866 w Warszawie, zm. 1942 w getcie warszawskim) – polski lekarz neurolog i psychiatra.
Życiorys Pochodził z rodziny żydowskiej; był synem Jakuba Higiera i Zofii z domu Lubelfels. Ukończył III Gimnazjum w Warszawie w 1884 roku. Studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, a potem na Uniwersytecie w Dorpacie, swoją dysertację doktorską sporządził w klinice psychiatrycznej Emila Kraepelina. Studia zakończył cum eximia laude, a jego rozprawa doktorska została nagrodzona złotym medalem. W latach 1891–1893 pracował na oddziale wewnętrznym Szpitala Starozakonnych w Warszawie. Blisko współpracował z Samuelem Goldflamem w jego poliklinice. W 1897 roku odbył podróż naukową do Niemiec i Austrii, gdzie zwiedzał kliniki neurologiczne. Pracował też w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie.
W 1908 powstało w Otwocku „Sanatoryum dla chorych nerwowych” (później „Zakład Dietetyczno–Przyrodoleczniczy”), którego był jednym z inicjatorów i założycielem, razem z Gustawem Krukowskim i Adamem Wizelem. Przez lata budynek rozrastał się, ale placówka zakończyła działalność wraz z wybuchem II wojny światowej.