Władimir Grigorjewicz Fiodorow (; ur. w Sankt Petersburgu, zm. 19 września 1966 w Moskwie) – rosyjski teoretyk i konstruktor broni strzeleckiej, twórca nauki o broni automatycznej.
Życiorys W 1895 ukończył Szkołę Artyleryjską, później Michajłowską Akademię Artyleryjską (1900), otrzymując przydział do Wydziału Uzbrojenia Głównego Zarządu Artylerii. Tam rozpoczął w 1905 pracę nad karabinem samopowtarzalnym przystosowanym do naboju karabinowego Mosina wz. 1891. Karabin został opracowany w 1907 roku, lecz podobnie jak wcześniejsze konstrukcje Mannlichera wz. 1891 i wz. 1894 i Mausera wz. 1899 i wz. 1900 nie spełnił stawianych mu wymagań, które zakładały, że broń o masie nieprzekraczającej (4–4,5 kg), powinna poprawnie działać podczas strzelania silną amunicją zaprojektowaną do karabinów powtarzalnych.
Ze względu na trudności związane z nabojem 7,62 mm, zaprojektował nabój o kalibrze 6,5 mm i dostosowany do niego karabin samoczynno–samopowtarzalny, znany jako karabin wz. 1916 lub automat Fiodorowa. Broń ta znajdowała się na uzbrojeniu Armii Radzieckiej do 1929 roku.