Walki babilońsko-egipskie – szereg wojen pod koniec VII wieku p.n.e. i w pierwszej połowie VI w. p.n.e. między Egiptem a Babilonią o podział imperium asyryjskiego (Syrię, Fenicję oraz Judę). Egipcjanie zgłaszali pretensje terytorialne do ziem rozciągających się do Eufratu, jak w czasach XVIII dynastii, natomiast Babilończycy rościli prawa do sukcesji po monarchii asyryjskiej.
W ciągu wieków kontakty między dwoma mocarstwami układały się pokojowo. Dopiero po upadku państwa asyryjskiego zaczęły się pierwsze walki, które wiązały się z rywalizacją o panowanie na Bliskim Wschodzie.
Wojna Nabopolassara z Egiptem Pierwsze starcia Babilończyków z Egipcjanami miały miejsce ok. 610 p.n.e. pod Harranem. Ostatni król asyryjski Aszuruballit II zawarł porozumienie, na mocy którego faraon dostarczył mu pomoc wojskową w zamian za ziemie do rzeki Eufrat. Necho II w czasie marszu do Syrii pokonał pod Meggido króla judzkiego i rozłożył się pod Karkemisz. Nabopolassarowi po ostatecznym zdobyciu Harranu udało się zmusić Egipcjan do wycofania się za Eufrat.