Kazimierz Pietkiewicz ps. „Fakir”, „Olgierd” (ur. w listopadzie 1861 w Kijowie, zm. 30 października 1934 w Warszawie) – polski działacz socjalistyczny i niepodległościowy.

Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej. Od 1883 był członkiem Międzynarodowej Socjalno-Rewolucyjnej Partii Proletariat tzw. I Proletariatu. Po aresztowaniach w 1886, przenosi się z Warszawy do Krakowa. Od 1888 r. bierze udział w działaniach Socjalno-Rewolucyjna Partia „Proletariat” tzw. II Proletariatu. Będąc przeciwnikiem działań terrorystycznych w sierpniu 1891, wraz z Edwardem Abramowskim, Janem Stróżeckim i Leonem Falskim założył Zjednoczenie Robotnicze. Po powstaniu w kraju Polskiej Partii Socjalistycznej, w skład której weszło Zjednoczenie, Pietkiewicz od 1893 był członkiem PPS. Już w 1892 przeszedł pierwsze aresztowanie.

Na II Zjeździe PPS w lutym 1894, został wybrany na zastępcę członka Centralnego Komitetu Robotniczego. Po aresztowaniach od 1894, wraz z Józefem Piłsudskim kierował partią. W czerwcu 1895, aresztowany i po dłuższym pobycie (do ok. 1901) w więzieniu na Łukiszkach w Wilnie, zesłany na Syberię (Wierchojańsk w Jakucji).