Po powrocie ponownie podjął działalność w Polskiej Partii Socjalistycznej. Działał w Stowarzyszeniu byłych Więźniów Politycznych, będąc wiceprezesem koła warszawskiego. Kierował komisją archiwalno-historyczną. Współpracował z pismem „Niepodległość”. W ostatnich latach życia studiował język litewski i język łotewski. W 1933 wydał tłumaczenia litewskiego poety oświeceniowego Kristijonasa Donelaitisa. W 1933, wraz z Ignacym Daszyńskim, Bolesławem Limanowskim i Andrzejem Strugiem organizował „Fundusz walki z konfiskatami”, mający na celu wsparcie finansowe „Robotnika” ustawicznie konfiskowanego przez władze.
Pozostawał w willi „Helenów” w Aninie pod opieką Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Zmarł 30 października 1934 w WarszawieZgon Kazimierza Pietkiewicza „Gazeta Robotnicza”, Nr 203, Rok 39, Katowice, czwartek 1 listopada 1934 r.. Został pochowany 3 listopada 1934 na cmentarzu Stare Powązki (kwatera 256-5-15).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 3 czerwca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Przypisy