Wojna króla Filipa miała miejsce w latach 1675–1676 na południowych terenach Nowej Anglii. Była konfliktem pomiędzy angielskimi kolonistami a miejscowymi plemionami indiańskimi. Przywódca indiański, wódz plemienia Wampanoagów z terenów południowo-wschodniego Massachusetts Metacomet, nazwany został przez Anglików królem Filipem. Konflikt był jedną z najbardziej krwawych wojen indiańskich, która zakończyła się niemalże unicestwieniem kilku miejscowych plemion. Koloniści mieli stracić 2500 ludzi, co stanowiło jedną piątą zdolnych do noszenia broni mężczyzn w kolonii. Wojna stanowiła punkt krytyczny dla młodych kolonii, kończąc pokojowe stosunki pomiędzy kolonistami a Indianami.
400px|mały|lewo|Obszar konfliktu
Kulisy wojny Kraj nazwany przez Anglików Nową Anglią to urodzajne, obfite w żywność rejony zamieszkiwane od stuleci przez liczne plemiona Indian. W 1620 pierwsi angielscy pielgrzymi pojawili się jednak na niezamieszkanym wybrzeżu. Okazało się, że kilka lat wcześniej poważne epidemie zakaźnych chorób zdziesiątkowały tutejszą ludność, o czym pisał Samuel de Champlain, naoczny świadek tych wydarzeń. Brytyjczycy przyjęci zostali uprzejmie, a pierwsze lata pobytu przeżyli dzięki pomocy Indian.