Praying Indians (nawróceni Indianie), wsparła ich także armia ekspedycyjna z Anglii.
Strona indiańska: Pocumtuc (lub Pocumtuck, wódz Sancumachu) Nipmuc (lub Nipmuck, wódz Sam) Narraganset (lub Narragansett, wódz Canonchet) Wampanoagowie (wódz Metacomet, zwany też "Królem Filipem") Abenakowie niektórzy Mohawkowie i Mohikanie
1675 – Sukcesy indiańskie Pod koniec czerwca 1675 w pobliżu osady angielskiej Swansea zabity został jeden z Wampanoagów. W odpowiedzi na to Indianie rozpoczęli wojnę, napadając na osady Swansea, Taunton, Tiverton i Dartmouth w południowo-wschodnim Massachusetts. Pomimo znacznej przewagi liczebnej Anglicy nie byli w stanie odeprzeć napastników. Wampanoagowie oraz ich sprzymierzeńcy wyposażeni byli w broń palną, którą otrzymywali od Francuzów, ale także od niektórych Anglików. Posiadali także własne warsztaty wyrobu broni, ukryte w gęstych lasach. Siły króla Filipa wynosiły ponad 1000 wojowników – z praktycznie każdego plemienia. Wiele plemion, które pozostawały neutralne również ofiarowało pomoc, dostarczając zaopatrzenia oraz użyczając schronienia rebeliantom. Jedynym plemieniem wiernym kolonistom pozostali Moheganowie pod wodzą syna Uncasa Oneko. Szczególny niepokój kolonistów wzbudzili Indianie, których wcześniej schrystianizowano, a którzy przeszli w szeregi rebeliantów.