Lyon n'est plus). Ostatecznie akcja burzenia miasta została jedynie rozpoczęta. O wiele surowsze był represje wobec uczestników buntu. Couthona, uznanego za zbyt łagodnego, zastąpili Jean-Marie Collot d’Herbois oraz Joseph Fouché. Powołali oni Komisję Wojskową, która miała sądzić schwytanych z bronią w ręku, Komisję Sprawiedliwości Ludowej, przed którą mieli stanąć pozostali buntownicy. Pierwsza z nich skazała na śmierć 106 osób, druga – 79. Niezadowoleni z tak niewielkich rozmiarów represji komisarze Konwentu powołali nowe ciało – Nadzwyczajną Komisję Rewolucyjną, która skazała dalsze 1600 osób na śmierć. Wyroki zostały wykonane poprzez oddanie strzałów z trzech dział w kierunku związanych grup skazańców. Okrucieństwo komisarzy oraz fakt, że wśród skazanych przez Nadzwyczajną Komisję znalazło się wiele osób zupełnie przypadkowych, doprowadził do odwołania obydwu w grudniu 1793. Maximilien de Robespierre, który po wydarzeniach liońskich zerwał przyjaźń z Collotem, planował ich osądzenie, jednak uniemożliwił mu to przewrót 9 thermidora, w który w obawie przed karą zaangażowali się i Collot, i Fouché.