Przed 1939 pracował w Prokuratorii Generalnej. Jako podporucznik rezerwy (dowódca kompanii łączności) uczestniczył w wojnie obronnej w 1939. Po przejściowej niewoli sowieckiej przedostał się do Warszawy. W grudniu 1939 przez Węgry przedostał się do Paryża do Armii Polskiej we Francji. Pełnił funkcję dowódcy łączności 6 Kresowego pułku strzelców pieszych 2 Dywizji Strzelców Pieszych. W szeregach dywizji wziął udział w walkach w obronie Francji, a następnie z całą dywizją został internowany w Szwajcarii. Dwukrotnie próbował ucieczki. Po pierwszej nieudanej próbie, skazany na dwa miesiące więzienia. Druga próba okazała się udana. Przez Francję przedostał się do Szkocji. Tam został szefem łączności 2 Brygady Strzelców Pieszych, która została rozformowana w 1947. Po wojnie aktywny w środowiskach kombatanckich. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Wielkiej Brytanii, oraz wykładowca Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie.