Michał Konarski, (ur. 25 stycznia 1784 r. w Słonimie, zm. 26 kwietnia 1861 w Odessie) – polski pedagog, literat, testator na cele społeczne.
Życiorys Był synem Jana i Anny z Macewiczów (względnie Maciewiczów). Pochodził ze zubożałej rodziny ziemiańskiej. Początkowo kształcił się w szkole bazylianów w Żyrowicach (do 1801 r.), a następnie na Uniwersytecie Wileńskim, który ukończył w 1808 r., otrzymując dyplom kandydata filozofii. Przez kilka miesięcy pozostawał w Wilnie zajmując się tłumaczeniem i przeróbką komedii i dramatów dla teatru wileńskiego. Wydał przekład Stephanie-Felicite de Genlis „Nowy Belizar” (Wilno 1809 r., 2 wydanie - 1818 r.), a także przygotowywał wydanie elementarnej książki dla uczących się języka rosyjskiego. W latach 1808–12 uczył w domu Obuchowiczów na Litwie. W roku 1812 r. przybył na Podole, przebywał na dworze Potockich w Tulczynie, gdzie zaprzyjaźnił się ze Stanisławem Trembeckim. W „Dzienniku Wileńskim” (1815 r. t. 1 s. 118 - 126) opublikował kilka szczegółów o życiu i działalności Stanisława Trembeckiego. W latach 1813–5 był nauczycielem w domu Świejkowskich, a od roku 1815 przebywał znowu w Tulczynie, gdzie zajmował się wychowaniem Bolesława Potockiego, syna Stanisława Szczęsnego Potockiego i Zofii Potockiej. W latach 1822–4 podróżował ze swym uczniem po krajach zachodniej Europy.