Wojna polsko-turecka (1633–1634) – wojna pomiędzy Rzecząpospolitą a Imperium Osmańskim, zwana też wojną z Abazy paszą (wojną Abazy paszy), nieformalna wojna polsko-turecka w latach 1633–1634Występują też daty 1633-1635. Walki z Turcją i jej lennikami toczyły się głównie w 1633. Po klęsce Abazy paszy pod Kamieńcem Podolskim (Paniowcami) istniało jedynie niebezpieczeństwo przekształcenia tej niby prywatnej akcji w oficjalną wojnę polsko-turecką. Większe czy mniejsze najazdy tatarskie stanowiły swego rodzaju „normalność” południowo-wschodnich ziem Rzeczypospolitej nawet w okresach pokoju.
Mehmed Abazy – turecki pasza Silistrii – chciał wykorzystać zaangażowanie Polski w wojnę polsko-rosyjską (1632–1634). W lecie 1633 hetman Stanisław Koniecpolski odparł zwiad tatarski, biorąc do niewoli m.in. syna Kantymira Murzy. Abazy ze swoją główną armią – ok. 5000 do 10 000 – został pokonany przez Koniecpolskiego we wrześniu.
W 1634 sam sułtan rozważał interwencję, ale inni wasale Imperium Osmańskiego zaatakowali Rosję, a Polacy odnosili zwycięstwa w wojnie z Rosją, co pokrzyżowało mu plany. Gdy Polska skoncentrowała siły na granicy, sułtan zdecydował się na pokój z Polską, a Abazy został skazany na śmierć.