Gwara górali łąckich (górolsko godka) – gwara górali okolic Łącka i Kamienicy. Cechami charakterystycznymi gwary górali łąckich są: wymowa udźwięczniająca typu: brad_ojca – brat ojca, brad_mój – brat mój (udźwięcznienie wygłosu wyrazu poprzedniego, jeżeli kolejny wyraz rozpoczyna się na samogłoskę lub spółgłoskę sonorną); jest to tzw. regionalizm krakowsko-poznański, wymowa taka stoi na równi z ubezdźwięczniającym regionalizmem warszawskim; mazurzenie, czyli wymowa spółgłosek ż, dż, sz, cz jako z, dz, s, c, natomiast „rz” nigdy nie jest wymawiane jako „z”; akcent inicjalny; „e” pochylone – realizowane jako samogłoska „y” – zarówno po spółgłosce twardej oraz miekkiej, np.: tyz – też, mlyko – mleko, brzyg – brzeg, śniyg – śnieg; „a pochylone” – realizowane jako dźwięk pomiędzy samogłoską „a” i „o”, np.: ståł – stał, tråwa – trawa; „o” pochylone (czyli w pisowni „ó”) – zachowana wymowa między samogłoską „o” i „u”, np.: niůs, krůw - niósł, krów; zakończenie bezokolicznika na -uwać w miejsce ogólnopolskiego „-ować” i „-ywać”, np.: maluwać, – malować; większa liczba czasowników wielokrotnych niż w polszczyźnie ogólnej, np.: chłodzuwåł, gråwåł – wiele razy chodził (chadzał), wiele razy grał (grywał); tendencja do asymilacji i uproszczeń w grupach spółgłoskowych „strz”, „zdrz”, „trz”, „drz” jako szcz, żdź, cz, dż, np.: dżewło,