Pierwotna wersja Zero Install, powstała z połączenia dwóch pakietów: modułu dla jądra systemu Linux obsługującego system plików lazyfs oraz daemona Zero Install który dostarczał nowe oprogramowanie. W późniejszym czasie cały system został zastąpiony zestawem narzędzi działających w przestrzeni użytkownika nazwanych "the Injector", napisanych w języku Python; całość klasyfikowana jest jako menedżer pakietów działający niezależnie od dystrybucji systemu.
Zalety Pewnymi zaletami Zero Install są:
Brak potrzeby podawania hasła użytkownika root; pakiety instalowane są w lokalizacjach do których prawa zapisu ma aktualnie zalogowany użytkownik. Tym samym są one niedostępne dla innych. Modularyzacja systemu pozwala na zainstalowanie dodatkowych pakietów w ramach potrzeby, w późniejszym czasie; np. tłumaczenie oprogramowania może być zainstalowane, gdy będzie dostępne i nie spowoduje to utraty spójności całego pakietu. Oprogramowanie dystrybuowane w ten sposób dostępne jest zawsze, o ile system operacyjny posiada dostęp do internetu.
Linki zewnętrzne
Strona domowa Decentralised Installation Systems
Kategoria:Menadżery pakietów