Suche dni (dni kwartalne; ) – w tradycji Kościoła łacińskiego kwartalne dni postu obejmujące środę, piątek i sobotę, obchodzone na początku każdej z czterech pór roku, tj.: zimowe: po św. Łucji (13 grudnia), czyli w trzecim tygodniu Adwentu [grudzień]; wiosenne: po I niedzieli Wielkiego Postu [luty–marzec]; letnie: po Zesłaniu Ducha Świętego (czyli według tradycyjnego kalendarza: w trakcie oktawy Zesłania Ducha Świętego) [maj–czerwiec] jesienne: po święcie Podwyższenia Krzyża Świętego (14 września), czyli w trzecim tygodniu września.
Historia i pierwotny sens obchodów Suche Dni należą do najstarszych elementów kalendarza liturgicznego obrządku rzymskiego: obchodzono je prawdopodobnie już w wieku III, a na pewno w wieku IV. Do roku 1095 były częściowo świętami ruchomymi; obecny układ (wyszczególniony powyżej) wprowadził Grzegorz VII.
Trzy serie Suchych Dni zastąpiły trzy święta rolnicze religii rzymskiej: Suche Dni letnie zastąpiły święto żniw (feriae messis), jesienne – święto winobrania (feriae vindemiales), a zimowe – święto zasiewów (feriae sementinae). Czwartą (wiosenną) serię dodano później.