Kultura Monteoru – kultura archeologiczna epoki brązu. Jej nazwa pochodzi od stanowiska w miejscowości Sărata Monteoru w okręgu Buzău w Rumunii. Badania archeologiczne przeprowadzone tam w latach 1955–1956 przez Iona Nestora i Eugenię Zaharia doprowadziły do odkrycia cmentarzyska datowanego na przełom VI i VII wieku. Odkryto tutaj ponad tysiąc grobów ciałopalnych.
Geneza Kultura Monteoru rozwinęła się na terenie północnej Wołoszczyzny, w dolinach rzek Buzău i Dymbowicy. W fazie początkowej była ona jeszcze współczesna kulturze Glina III-Schneckenberg.
Chronologia i obszar występowania Omawianą jednostkę kulturową datuje się niemal od początku okresu brązu A1 po okres brązu D według chronologii Paula Reineckego. Istniała więc w latach około 2100-1200 p.n.e. W jej rozwoju wyróżnia się trzy zasadnicze fazy. W czasie pierwszej była ona współczesna kulturze Glina III-Schneckenberg, a podczas fazy drugiej współistniała z kulturą Tei i kulturą Wietenberg.