Władysław I Święty, węg. I. (Szent) László (ur. ok. 1040–1048 w Krakowie, zm. 29 lipca 1095 w Nitrze na Węgrzech, obecnie Słowacja) – król Węgier z dynastii Arpadów, stronnik papieża Grzegorza VII podczas jego konfliktu z cesarzem Henrykiem IV, święty Kościoła katolickiego i patron Węgier.
Życiorys Władysław – syn późniejszego króla Węgier Béli I oraz nieznanej z imienia córki Mieszka II Lamberta (być może była to Rycheza, wg informacji w twierdzy Oradea, wzniesionej przez Władysława), króla Polski urodził się w Krakowie, gdzie przebywał jego ojciec zmuszony do opuszczenia ojczyzny po buncie ojca Vazula, który zbuntował się przeciwko królowi Stefanowi I. Tam też poznał i poślubił swoją małżonkę. Władysław dzieciństwo i młodość spędził na dworze Kazimierza Odnowiciela, później Bolesława Śmiałego. Gall Anonim w swojej kronice napisał: Ten Władysław od dzieciństwa chowany był w Polsce i pod względem obyczajów i [sposobu] bycia niejako stał się Polakiem. Wszak zdołał dobrze opanować polski język i poznał polskie obyczaje. Wyruszył na Węgry w 1048 roku wraz z ojcem wezwanym na dwór króla Andrzeja I, brata Béli lub w 1050, 1056, 1060 albo 1064 roku. Prawdopodobnie został księciem Bihar (1063–1074) z nadania króla Salomona.