W 1639 wraz z nadaniami ziemskimi (dekretem starosty Kazimierza Mikołaja Sapiehy) dla proboszcza Jana Simonowicza parafia stała się unicką. Od 1709 w cerkwi znajdowała się cudowna ikona Matki Bożej Korniańskiej, której oryginał został wywieziony ze Starego Kornina dopiero w 1915 podczas ewakuacji prawosławnych na wschód. Księga cudów przed ikoną, spisywana w latach 1717–1724 jako Sprawa związana z pojawieniem się cudownego obrazu dekanatu bielskiego, biskupstwa brzeskiego, w cerkwi kornińskiej z lat 1716–1724 znajduje się w Centralnym Państwowym Archiwum Historycznym Rosji w Sankt PetersburguMironowicz A., s. 13.. Wskutek znacznego napływu pielgrzymów i złego stanu technicznego cerkwi postanowiono zbudować nową, bardziej okazałą świątynię. Fundatorem cerkwi (pod wezwaniem św. Michała Archanioła), której budowę rozpoczęto 26 maja 1724, był hetman Jan Klemens Branicki. W sprawozdaniu z wizytacji, mającej miejsce w 1727 można przeczytać: „...drewniana, niby obok z starą stojącą na Wschód Zimowy in formom krzyża. Machina Wielka z kaplicami Zakrystyami y z Skarbcem ze Srzodkiem okrągłym dość wyniosłym. Kopuła wielka z Krzyżem nie dołączona po czterech Rogach Kopułki Małe. Na jednej krzyż na drugiej imię Jezus na trzeciej imię Maria wielkiej wspaniałości.”.