Po raz pierwszy w programie mistrzostw świata w narciarstwie alpejskim slalom gigant pojawił się w roku 1950 w Aspen, a pierwszymi mistrzami świata w tej dyscyplinie zostali Dagmar Rom i Zeno Colò. Dwa lata później, podczas igrzysk olimpijskich w Oslo konkurencja ta znalazła się po raz pierwszy w programie olimpijskim, a pierwszymi tryumfatorami zostali Szwed Stein Eriksen i Amerykanka Andrea Mead-Lawrence. Małą Kryształową Kulę w slalomie gigancie najwięcej razy zdobywali: wśród mężczyzn Szwed Ingemar Stenmark ośmiokrotnie (dwa razy ex aequo) oraz Szwajcarka Vreni Schneider, która pięciokrotnie (jeden raz ex aequo) triumfowała w rywalizacji kobiet.
Reprezentanci Polski dotychczas nie odnosili sukcesów w tej konkurencji. Najlepszym występem jest drugie miejsce Andrzeja Bachledy-Curusia podczas zawodów zaliczanych do Pucharu Świata w Kitzbühel 17 stycznia 1970.
Zobacz też Snowboardowe konkurencje alpejskie
Przypisy
Bibliografia Narciarski Regulamin Sportowy; Zeszyt III – Zjazdy; Polski Związek Narciarski, Wydział Sędziowski, Kraków 2009.
Kategoria:Narciarstwo alpejskie